شبی مهتاب را مبهوت کردم

غبار زندگی را فوت کردم

دویدم در زمین زندگانی

جوانمردانه غم را شوت کردم

شده فکرم همه جام جهانی

شده تعطیل اما زندگانی

ز بس تو فکر حذف پرتقالم

زخو هر شو می پرُُم ناگهانی

خدایا خوت کمک کن این غنا را

گناه دارن ندارن جا وماوا

اگه اول بشن جام جهانی

ز خوشحالی میرن تا عرش اعلا

تویی بوشهر مشکل بی شمارن

همش تقصیر عرضه ی شهردارن

نصیب دیگرون عطرو گلابن

نصیب ما فقط گردو غبارن

زبس دل پر غمن بی خود می خندم

به دل خوشی الکی پای بندم

مو با یی قد رعنای نحیفم

همه می گن جوانی سال مندم

بیا داغ دلم را بیشتر کن

کبوتر بچه ای بی بال وپر کن

دلم را با نگاه خود بسوزان

ولی آتش نشانی را خبر کن

شود راحت در آغوشت بگیرم

به باغ عشق گل پوشت بگیرم

اگر بگریزی از من نازنینم

بیایم هر دو تا گوشت بگیرم

پریشانم هراسانم پدر زن

ز بخت خود پشیمانم پدر زن

اگر بستانیش از من دوباره

من اهدا می کنم جانم پدر زن

مبادا بر لبت خنده نباشد

مبادا عشقت آکنده نباشد

در این راه دراز پر خطرگاه

ماشینت گاه در دنده نباشد

برای این یادداشت هیچ نظری وجود ندارد.

	*نام:
	ایمیل:
	*متن:
	*کد امنیتی: